غذا می تواند تاریخ و فرهنگ یک ملت باشد.
16 مهر 94 - 00:07  | 395 بازدید

غذا جزئی از فرهنگ یک ملت است. برای تهیه غذا فرایند دنباله داری پی گرفته می شود. ابر و باد و مه خورشید و فلک در کارند تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری در کنار دیگر ویژگی های ملل و اقوام، از جمله زبان، آداب و رسوم و پوشاک، غذا قرار می گیرد. غذا از آغاز خلقت بشر تا کنون جزو نیازهای نخستین او بوده و خواهد بود. در تمام ادیان الهی و حتی باورهای نخستین انسانها، غذا به عنوان عنصر اصلی حیات مورد احترام بوده و سوره مبارکه مائده در قرآن کریم نشان دهنده اهمیت غذا در دین مبین اسالم است و همیشه به قوت حالل که با زحمت به دست می آید حرمت گذاشته می شود. کسب روزی حالل به این سبب ارزش دارد که در آن عناصر تولید مادی و معنوی از جمله ابزار تولید و فرهنگ تولید و باورها و عقاید مردم دخالت داشتند و دارند.به عنوان مثال نانواها برای تهیه خمیر وضو می گرفتند. نان های تافتون، لواش، سنگک، بربری، خراسانی و نان قندی، مجموعه هایی از قوت غالب مردم بود. برنج به ندرت مصرف می شد. خورشت ها با رنگها و طعم های گوناگون سفره را می آراست. آبگوشت در بسیاری از نقاط شهری و روستایی ایران، غذایی کامل و فراگیر بود. در نواحی ترک زبان بزباش نیز آبگوشتی دیگر با طعمی متفاوت بود. در متل بسیار کهن فارسی »دویدم و دویدم«، جدول داده و ستانده اقتصاد به زبانی ساده ترسیم می شود. خط اول این جدول با »دویدن« آغاز می شود که همان حرکت است و فعالیت و سپس رسیدن به سر کوه به معنی اوج جدول زندگی است و اوج منحنی حیات. دو خاتون که دیده می شوند، به عنوان عناصر زاینده زمین و آب و نمادی از آئین میترایی است که پاک است و زاینده. آن دو عنصر پاکی و زایندگی و مادر »آب« و »نان«ی که این دو خاتون به راوی داستان می دهند هر دو مقدس شمرده می شوند و از دستان دو عنصر زایندگی دریافت می شود.

برچسبها : ،
به اشتراک بگذارید:

نظر بنویسید:

security code